POKUTA



WPROWADZENIE DO SAKRAMENTU POJEDNANIA....


Do przyjęcia sakramentu pokuty należy przygotować się przez rachunek sumienia,  zrobiony w świetle słowa Bożego.

Najbardziej nadających się do tego tekstów należy szukać w Dekalogu
i w katechezie moralnej Ewangelii i Listów Apostolskich:
Kazaniu na Górze i pouczeniach apostolskich.

/ KKK 1454 /


Sakrament Pokuty składa się z trzech aspektów spełnianych przez penitenta
oraz z rozgrzeszenia kapłana.

Aktami penitenta są:
żal za grzechy, spowiedź i zadośćuczynienie.
/ KKK1491/



Bóg w swoim wielkim miłosierdziu chce ratować każdego człowieka zagrożonego ustawicznie
wpływem złego ducha, szatana.


W każdym człowieku są dwie siły:

1. Siła dobra - SUMIENIE → jest głosem Pana Boga, który pragnie czynów dobrych. Głos ten jest bardzo słaby.
Sumienie pozwala odróżnić co jest dobrem a co złem, nakazuje unikać zła.
Sumienie nie zawsze liczy się z dobrem innych i dlatego często głos sumienia jest ludziom niewygodny.
Ponieważ każe przebaczać zło w perspektywie życia wiecznego.

Gdy idziemy za głosem sumienia jesteśmy wtedy posłuszni Panu Bogu, a głosem i drogą sumienia są Przykazania.

Występują dwa rodzaje sumień:

- Sumienie wrażliwe : obraziłam Pana Boga, lecz potem czuję ból w sercu.
- Sumienie skrupulatne: gdy mam wątpliwości jaki to grzech ( lekki czy ciężki).
Takie postępowanie to droga do skrupułów ( pojawiają się wtedy, gdy mówimy o czymś,
co nie jest grzechem.


2.Siła zła – EGOIZM →
jest głosem szatana, który reaguje szybciej niż sumienie.
Rozważa on tylko rzeczy dobre, które w oczach Stwórcy są złe.
Głos ten jest bardzo głośny zapomina o śmierci i prowadzi nieustanną walkę ze złem.
Jest to walka Pana Boga z szatanem o człowieka i jego duszę.
Dlatego każde pójście za głosem egoizmu jest klęską sumienia, które zostaje zranione.
Jesteśmy skażeni grzechem pierworodnym, dlatego często łamiemy Przykazania Boże.


Grzech jest przede wszystkim obrazą Boga, zerwaniem jedności z Nim.

Narusza on równocześnie komunię z Kościołem.

Dlatego też nawrócenie przynosi przebaczenie ze strony Boga,

a także pojednanie z Kościołem,
co wyraża i urzeczywistnia w sposób liturgiczny

Sakrament Pokuty i Pojednania.
/KKK 1440/


Grzech to dobrowolne i świadome przekroczenie Przykazania Bożego lub kościelnego.

Grzech polega więc na nieposłuszeństwie, lekceważeniu Pana Boga, zło dla człowieka,
droga do utraty wiary i wynoszeniu własnej woli nad wolę Bożą.

Występują dwa typy grzechów:

a) Grzech lekki inaczej powszedni:
- osłabia przyjaźń Pana Boga do człowieka
- pomniejsza świętość Kościoła
- nie zrywa do końca przyjaźni Bożej – nie pozbawia stanu łaski,
- prowadzi na drogę zła i nie jest do końca świadomy
- nie do końca dobrowolny

Gdy popełnimy grzech lekki a serce mamy przepełnione goryczą, 
tzn, że mamy wyrzuty sumienia.


b) Grzech ciężki inaczej śmiertelny:
- zrywa przyjaźń Boga z człowiekiem
- odwrócenie się od celu
- pozbawia duszę łaski uświęcającej
- zrywa wspólnotę z Bogiem
- wyrządza krzywdę Kościołowi.

To świadome i dobrowolne przekroczenie Przykazań,
największe nieszczęście człowieka, bo przestaje być dzieckiem Bożym


W tym celu ustanowił Pan Jezus Sakrament Pokuty,
aby każdy grzesznik mógł łatwo powrócić do miłującego Ojca.

Pan Jezus przekazał tę władzę pojednania swojemu Kościołowi słowami:
„Weźmijcie Ducha Świętego, którym odpuścicie grzechy - są im odpuszczone,
a którym zatrzymacie - są im zatrzymane" (J20,22n).


Kościół wypełnia tę misję Chrystusa przez swoich kapłanów w Sakramencie Pokuty,
popularnie nazwanym Spowiedzią świętą.


Dla owocnej Spowiedzi świętej wymaga się wypełnienia 5 warunków:

I. Rachunek sumienia
To pierwszy warunek – przypomnienie sobie grzechów, którymi obraziliśmy Pana Boga.
Należy dokładnie rozważyć grzechy w „rachunku sumienia” i pamięcią sięgnąć do własnej przeszłości.
Nie zapominamy też, o liczbie i okolicznościach grzechów śmiertelnych.
Jeżeli swoich grzechów pozna się wiele, wtedy zaleca się przystąpienie do konfesjonału z karteczką.

II. Żal za popełnione grzechy
Pan Bóg bez żalu nie odpuszcza nigdy żadnego grzechu.
Żeby grzech żałować trzeba wpierw poznać, dlatego czynimy rachunek sumienia.
Po przypomnieniu sobie grzechów przepraszajmy szczerze za nie Pana Boga.
Należy wzbudzić w sobie żal za grzechy, możliwie doskonały.

Trzeba zdecydowanie chcieć zmiany na lepsze i dlatego przyrzeknij Panu Bogu, że :
będę szczerze starać się nie popełnić grzechu zwłaszcza ciężkich,
a także unikać okazji do ich powtarzania !!

Starajmy się pomyśleć, w czym chcielibyśmy się poprawić, co zrobić, aby nasze życie było lepsze. Podejmiesz pracę nad przynajmniej jedną wadą

III.  Postanowienie poprawy
Autentyczny żal za grzechy prowadzi do postanowienia poprawy.
! Mocne postanowienie poprawy to podstawa pójścia do Sakramentu Pokuty,
należy mocno postanowić unikać wszelkich grzechów, zwłaszcza ciężkich,
a także unikać okazji do ich powtarzania.

IV.  Szczera spowiedź
wyznanie wszystkich grzechów, zatajenie choćby jednego powoduje spowiedź nieważną.

V.  Zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu.
Dobry Bóg przebaczył grzechy, ale musimy naprawić wyrządzone przez nas zło
Stąd jak najszybciej należy odmówić zadaną pokutę, przez którą możemy zadośćuczynić Panu Bogu.
Chcę tej naprawy.
Trzeba naprawić każdą krzywdę wyrządzoną bliźniemu., np. zwrócić rzecz skradzioną
i wynagrodzić wszelkie szkody przez siebie wyrządzone.



Sakrament Pokuty jest dla mnie ustanowionym przez Chrystusa znakiem ponownego nawiązania zerwanej więzi z Bogiem lub też jej pogłębieniem.

Szczerym - bezkompromisowym nawróceniu się, uznanie, co było grzeszne w moim życiu
i powodowało moje osobiste odwrócenie się od Boga.
Uzyskanie sakramentalnego rozgrzeszenia i naprawienie krzywd.




PRZYCZYNY ZŁEJ SPOWIEDZI

Jakie są przyczyny złej Spowiedzi świętej?

  • Zbyt długa przerwa.

  • Powierzchowny rachunek sumienia.

  • Lekceważenie okazji do grzechu

  • Pobłażliwość w powtarzaniu niektórych grzechów.

  • Zaniedbywanie naprawienia wyrządzonej szkody i wynagrodzenia krzywd.

Konsekwencją złych Spowiedzi świętych jest niegodziwe życie. Innowiercy zarzucają właśnie nam katolikom niemoralne życie i mają dość przykładów, by to udowodnić.

Można powiedzieć z całą pewnością, że ktokolwiek praktykuje w swoim życiu jakieś złe przyzwyczajenie lub jakikolwiek nałóg, ten spowiadał się źle. Sakramenty święte służą bowiem ku uzdrowieniu z najgorszych nawet nałogów, jeśli penitent szczerze współpracuje z łaską Bożą.

W obecnych czasach Kościół katolicki udostępnił swoim wiernym wielki dar miłosierdzia Bożego, który można uzyskać codziennie. Jest to odpust zupełny, który sprowadza taki sam skutek jak Chrzest święty. Jednym z warunków uzyskania tego daru jest dobrze odprawiona Spowiedź święta, po której można wielokrotnie przyjmować Komunię świętą, np. codziennie przez cały miesiąc. Tyle też można uzyskać odpustów zupełnych. Dlatego też Kościół zachęca do comiesięcznej Spowiedzi świętej, ale po dokładnym rachunku sumienia. Temu też celowi ma służyć niniejszy wzór rachunku sumienia, według którego należy przygotować się do Spowiedzi świętej, zwłaszcza po dłuższej przerwie od ostatniej Spowiedzi.

Dzisiaj jest możliwość spowiadania się codziennie w każdym kościele o każdej porze dnia. Instrukcja "Eucharisticum misterium" poucza, że należy spowiadać się poza Mszą świętą.

Niech więc każdy stara się wypełnić jak najlepiej wszystkie warunki wymagane do dobrej Spowiedzi świętej i wtedy dopiero odczuje radość z przyjaźni z Bogiem.


SPOWIEDŹ  GENERALNA


Spowiedź generalna jest spowiedzią z całego życia lub dłuższego okresu.

Spowiedź generalna jest konieczna, gdy ktoś wcześniej przystępował do spowiedzi bez żalu za grzechy czy postanowienia poprawy lub nie wyznawał wszystkich grzechów – świadomie zatajał jakiś grzech ciężki, czyli innymi słowy, gdy tamte spowiedzi były nieważne.

Dobrze jest odprawić ją także przed ważnymi wydarzeniami lub podjęciem ważnej decyzji życiowej, np. wstąpieniem do zakonu czy w związek małżeński.

Już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa zauważono dobro jakie niesie ona ze sobą. W XIV wieku papież Benedykt XI wydał konstytucję inter cunctas, która pochwala praktykę spowiedzi generalnej.


Tak jak przy każdym Sakramencie pokuty i pojednania w spowiedzi generalnej powinny się znaleźć: rachunek sumienia, żal za grzechy, postanowienie poprawy, wyznanie grzechów i zadośćuczynienie.

Przygotowując się do spowiedzi z długiego okresu życia należy szczególnie starannie przeprowadzić rachunek sumienia.

Ten sakrament nie może stać się rachowaniem z przeszłością lub mechanicznym wyliczaniem grzechów.

Podczas takiego przygotowania penitent wzbudza w sobie szczególnie głęboki żal za grzechy.

Spowiedź z całego życia jest okazją nie tylko do pojednania z Bogiem i Kościołem, ale także do głębokiego przeżycia Bożego miłosierdzia i uzdrawiającego przebaczenia.

Poznajemy wtedy lepiej siebie i mamy większe światło na naszą relację z Bogiem i drugim człowiekiem.

Nie jest  jednak wskazana dla osób, które mają skłonności do skrupułów, nękanych głębokimi lękami i o szczególnej wrażliwości uczuciowej.

 

Szanowni Państwo, nasza strona wykorzystuje pliki cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich zapis lub odczyt zgodnie z ustawieniami przeglądarki. Dowiedz sie wiecej na temat polityki cookies.

Akceptuje pliki cookie w formie przewidzianej przez strone